Artikel in

Nieuwsblad en Gazet van Antwerpen

30 april 2022

kop van het artikel in Nieuwsblad en Gazet van Antwerpen

Het volledige artikel vindt u hier : https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20220430_95716252


verschenen in KUNSTPOORT (19 april ’22)

(reportages voor en over liefhebbers van kunst)

 Links : kramboer /beeldende kunst/schilderkunst

BRIEF AAN KUNSTENAAR WALTER DERMUL
BRIEF VAN WALTER DERMUL AAN KUNSTPOORT

Gent, 8 april 2022

Dag Walter

Soms wou ik meer vrolijkheid in de kunstwereld: kunstcritici die minder zwaar op de hand liggende teksten schrijven, kunstenaars die kiezen voor kleur, speelsheid en eenvoud.
Sta me toe dat ik geen onderliggende thema’s in je werk zoek. Mag ik je schilderijen gewoonweg mooi vinden? Ze maken me vrolijk en geven me een vakantiegevoel zoals die KUNSTWERKT cover van vorig jaar. Zo leerde ik je werk kennen en ben er meteen voor gevallen!

Everything that happens

Het schilderij op de affiche voor je expo EVERYTHING THAT HAPPENS WILL HAPPEN TODAY is heerlijk nostalgisch. Ben jij het als jong volwassene, een schooljongen die de wijde wereld intrekt op zoek naar het echte leven, een weg banend, op zoek naar avontuur. Je, de jongen, draagt nonchalant een vermiljoen rood vest op de schouder. Wie weet had je van jongs af aan  gevoel voor kleur, een voorliefde voor de tertiaire bevreemdende kleuren van je huidige schilderijen? Had je pit zoals het vermiljoen rood pigment kwik bevat? Dacht je toen al: once upon a time word ik kunstenaar? Iedereen is trouwens kunstenaar of tenminste een creatief wezen. Joseph Beuys formuleerde het zo: Enkel kunst maakt het leven mogelijk-zo radicaal wil ik het formuleren. Zonder kunst is de mens in fysische termen niet denkbaar. … Ik zou zeggen dat de mens niet alleen uit chemische processen bestaat, maar ook uit metafysische gebeurtenissen. … De mens leeft slechts echt wanneer hij beseft dat hij een creatief, artistiek wezen is. … Zelfs aardappelen schillen kan een kunstwerk zijn als het een bewuste handeling is.” Dat besef had je ongetwijfeld reeds als jong volwassene.

HAPPY 22

Eén van je schilderijen met 2, op een zomerdag omhoog springende meisjes vol levenslust, draagt de titel HAPPY 22. Ik kan me voorstellen dat je een gelukkige kunstenaar bent zonder trauma’s en geniet van het schilderen in een atelier met heel veel licht.
Enkele werken zijn minder uitbundig zoals die dromende meisjes in vale kleuren. RECENT WERK 2021. Wat betekenen die strakke elementen, zoals een kubus, een doos… in de BLACK BOX REVELATIONS? Ik geef nu toe, je werk is gelaagd. Misschien heb je 2 persoonlijkheden?

Je beeldtaal is uitsluitend figuratief: een mensenleven in beeld, van geboorte tot het ontslapen, meestal lichtvoetig. Het lijkt altijd lente op je canvas. Toch is er ook de reeks DISPLACED die je andere ik laat zien. Dat waardeer ik in je schilderijen, je schildert een breed spectrum aan emoties op een serene, eenvoudige mooie manier.

Hockney is niet ver weg, de magische wereld van het zwembad is ook één van je onderwerpen. Je schildert water als een stil rustig oppervlak zoals het leven ook kan zijn.

Zelf ben ik fotografe, dat is de reden waarom ik een geschilderde pseudo-solarisatietechniek à la Man Ray bespeur. Naast bevreemdende kleuren creëert deze specifieke (gelijkend op pseudo-solarisatie in de fotografie) schildertechniek een wonderlijke soms angstige sfeer op enkele doeken zoals THE WITNESS en BURN YOUR BRIDGES DOWN. Ook hier getuig je van geen eenzijdige persoonlijkheid en een zeldzame kunde, het  beheersen van de verf.

Ik vernam dat je best laat je kunstenaars carrière gestart bent. Vind je dat erg? Een antwoord op mijn vraag vind ik in de tekst horende bij je komende expo EVERYTHING THAT HAPPENS WILL HAPPEN TODAY.

The Witness

What is a day? What is a life?

Everything that happens will happen today
And nothing has changed, but nothing’s the sam
And every tomorrow could be yesterday
And everything that happens will happen today
(David Byrne & Brian Eno – 2008)

Een hartelijke kunstgroet
Kathleen Ramboer


Beste Kathleen

Vooreerst, hartelijk dank voor je vriendelijke brief ! Het doet altijd plezier te horen van iemand die fan is van je werk. Ik ben inderdaad niet de artiest die getormenteerd door het leven in een achterkamertje werkt. Multatuli zei “Ik wil gelezen worden”. Wel, ik wil gezien worden. Dat geeft me de energie. De inspiratie komt echter van elders.

Ik schilder inderdaad nog niet zo lang – tenminste als je de jaren van letterlijk ‘zondag-schilderen’
niet meerekent. Ik zat in een totaal ander vak dat me helemaal opslorpte en me nauwelijks tijd liet om zelf creatief bezig te zijn.

Hoewel het helemaal anders had kunnen lopen. Op m’n 17de wou ik naar de academie in Antwerpen gaan. Maar m’n ouders wilden dat ik toch eerst unief probeerde. Zo geschiedde en zo belandde ik in de marketing. Ik heb er vele jaren doorgebracht, samen met heel wat fijne partners, collega’s en klanten. Maar ondertussen ben ik al ’n tijdje op een leeftijd gekomen dat ik korting krijg op het openbaar vervoer- en in musea. Naarmate m’n drukke beroepsactiviteiten wegdeemsterden, ben ik meer en meer gaan schilderen. Uitsluitend figuratief, uitsluitend olie op doek. Vandaag is het m’n full-time beroep. Ik schilder nu dagelijks, met even goesting, passie en (moet ik toegeven) ambitie als in m’n vorige beroep.

Dat ik me zo intensief kan wijden aan het schilderen beleef ik dus als een nieuwe start. Het is alsof ik na al die tijd terug beland ben op het punt waar ik had kunnen starten. Toen heb ik – min of meer toevallig – de weg naar rechts gekozen. Nu kies ik met volle teugen voor de weg links.

Ook in m’n privéleven hebben verschillende cirkels zich gesloten. En heb ik het geluk om opnieuw te kunnen beginnen. Het is een vreemd, maar prettig gevoel om jezelf zo te weten terugkomen op dezelfde plek als toen alles nog open lag. Ik koester het met beide handen. Daarom de quote van David Byrne. Alles is anders nu. En toch is er niets veranderd. Dàt is ook wat me inspireert. Het leven neemt je mee. Vaak sta je er weinig bij stil, maar het zijn soms kleine dingen die blijkbaar de rest van je leven bepalen. Dat is wat ik probeer te onderzoeken.

Daarom erg vaak jonge mensen, of zelfs kinderen. Alle wegen liggen nog open. Maar ik laat ze doen wat we zelf zo weinig doen : stilstaan en de keuzes overwegen. Dat symboliseer ik dan vaak met die kubus. Het is de black box – of is het een doos van Pandora – van hun toekomst. Wat wordt het, welke kant ga je uit ? Maakt het hen vrolijk of onzeker ? Gaan ze ervoor of immobiliseert het hen net ?

Of water, ook zo’n mooi symbool. Jij zwemt, maar het water gaat hoogstens wat opzij en sluit zich onherroepelijk, zonder enige herinnering, achter je. Je was er. Maar was je er ? (‘wasser’)

Enfin, ik zou nog wel ’n tijdje kunnen doorgaan met dat soort mijmeringen… Maar laat ik het hier bij houden.
Ach ja, misschien ben ik wel die jongen. Op de uitkijk – met dat vest op m’n rug, nog wat achter de hand. Misschien helpt dat opvallend rood om gezien te worden ?

Hartelijke groet,

Walter


the art couch (20 juli ’21)

Er zijn ontmoetingen die je onder de noemer serendipiteit zou kunnen catalogeren. Dergelijke kennismaking had ik tijdens mijn bezoek aan de Art Walk in Lier enkele dagen geleden. In een leegstaand bankkantoor op de Grote Markt maakte ik kennis met kunstenaar Walter Dermul. Zijn stijl die uitwaaiert van Bruno Vekemansachtige taferelen tot Miami Art Deco verwarde me eerst. Teveel indrukken op een te kleine oppervlakte. Gelukkig nam ik de tijd om de werken te laten binnendringen. Het gesprek met Walter daarna trok me over de streep om kunstliefhebbers tijdens deze long reading kennis te laten maken met man en werk.

Een mooi interview door Yves Joris

Lees hier verder.


Een uittreksel uit een artikel van Yves Joris in zijn blog LETTERgoesting & kunstZINNIG

Vervolgens voert mijn culturele odyssee me naar Grote Markt 6 waar kunstenaar Walter Dermul onder de noemer How did I get here? zijn picturaal oeuvre presenteert. In een voormalig bankkantoor toont hij figuratief werk waarin hij mensen in bevreemdende kleuren en omgevingen afbeeldt. Hierdoor doen zijn schilderijen existentialistische vragen rijzen over de mens, zijn situatie en zijn bestaan.

Walter DERMUL, Pool (100×70)

volledig artikel in LETTERgoesting & kunstZINNIG


Galerij Artisjok organiseert artistieke route

Verschenen in Made-In

24 juni, 2021

Door Ward Bosmans

LIER – Artwalk is een artistieke route langs vijf tentoonstellingen in de Lierse binnenstad, georganiseerd en uitgestippeld door Peter Everaert van Galerij Artisjok. De grootste gemene deler van de vijf exposities is de mens in al zijn gedaantes, maar niet zelden krijgt hij het gezelschap van dieren in een ongewoon voorkomen. 

De tocht begint in het Timmermans-Opsomerhuis en het stadspark, voor de tentoonstelling Homo Sum (Ik ben een mens). Vier vrouwen stellen er hun werk tentoon.

Tanya Atanasova maakt hyperrealistische portretten, Elke Desutter haalt met video’s, fotocollages en installaties onderdelen van het lichaam uit hun context, Ulrike Bolenz geeft portretten en foto’s van menselijke figuren een bijzondere transparantie en Geerke Sticker maakt met elementaire natuurlijke materialen als klei, maar ook planten en zelfs mest elementaire vormen als hoofden en schedels.

Dan gaat de tocht naar Grote Markt 6 voor How did I get here? Hier stelt Walter Dermul zijn werk tentoon. Hij beeldt mensen af in vervreemdende kleuren, houdingen, situaties en omgevingen, waardoor zijn schilderijen existentialistische vragen over de mens, zijn situatie en zijn bestaan doen rijzen.

Het zwaartepunt van de tocht ligt in de Antwerpsestraat, met vooral het gevarieerde, eigenzinnige, ernstige maar soms ook grappige en absurde werk van liefst dertien kunstenaars in de gebouwen van Rerum Novarum aan de Antwerpsestraat 35.

De tocht gaat verder langs de Antwerpsestraat 62, voor The spirit and the flesh. Bart Ramaekers, Frédéric Fontenoy en Paul Zehn exposeren er foto’s van vrouwen in glamoureuze of confronterende ensceneringen.


Kunstletters #14 – zomereditie (juli 2021)

“Deauville” op de cover van de het tijdschrift Kunstletters, met op pag. 3 een mooi artikel.

Ik voel me een beetje Dr Hook & the Medicine Show 

“We sing about beauty and we sing about truth
At ten thousand dollars a show (right)
We take all kinds of pills that give us all kind of thrills
But the thrill we've never known
Is the thrill that'll getcha when you get your picture
On the cover of the Rollin' Stone” (1972)

Divergents (US) – Maart 2021

Divergents